اصولا هر وقت من تصمیم میگیرم بیام پای کامپیوتر ... دخترای من م یاد تمام خورده فرمایشات شون می افتن... اگر یه وقت من خودم رو به ندیدن بزنم نتیجه ش این میشه...

          

فرق نمیکنه طلا یا زیبا ... برای رسیدن به بالای کتاب خونه ... از من به عنوان سکوی جهش استفاده میکنن!!!

          

این م آخرین عکس از پیشولای حیاط ما ...!

          

پی نوشت:

قدیما مردم که می خواستن برن مسافرت وصیت میکردن ... بازم همون قدیمی یا می گفتن ... وصیت آدم رو نمی کشه!!!

من م یه چند روزی نیستم ... اگه همه چی به خیر پیش بره ... زودتر از فاصله دو تا پست م برمیگردم ... هر چی خیرش کمتر باشه ... این فاصله طولانی تر میشه ... ... ... !

به هر حال ... هر جا باشم ... همه دوستای مجازی خودم رو دوست دارم ... خیلی مخلصیم!