تصویر درون آب
من بودم.
در کنار من
ماهی کوچک قرمز می رقصید.
چه ساده انگار
این حجم کوچک آب را
دریا می دید.
به این نگاه ساده او
خندیدم.
خنده ام حسرت شد
به خوشبختی ماهی کوچک
به سادگی نگاه قرمز او
که دریا را
در این حجم کوچک ساخت
و
خوشبخت بود.
18-02-91
و یک نشان
برای تو
برای من...
این سراشیب سهل
فرود نیست
سقوط را بخاطر بسپار
شاید پریدن را ...
بیاموزی.
باز هم لرزیدی... از مردم گیلان.... مردم کرمان... حالا به هموطن آذری من رسیدی...
زلزله رودبار رو با گوشت و خونم حس کردم... گرچه آسیب در رشت کمتر بود و من هم کم سال بودم ولی درد رو دیدم..... ماتم ابرها رو دیدم.... اشکهای شهرم رو دیدم...
زلزله بم رو و درد مردمانش رو از تلویزیون دیدم و با دردشون درد کشیدم.............. دردشون رو می شناختم.... دردی بزرگ.... دردی نگفتنی....
حالا می بینم که امروز هموطن آذری من در سوگ نگاه.................. ای زمین بار دیگر تو لرزیدی و لرزاندی و هموطن من.... مردم ایران من....
امروز شعرم نمی یاد... بهتر از این نمیتونم بنویسم..... فقط نوشتم که باید می نوشتم برای هموطن آذری خودم...
خب در توانم نیست که بیام و در کنارت باشم... امیدوارم همه کمکهای مردمی درست و بموقع برسه...
هموطن آذری همدردی م رو بپذیر...
2روز بعداز لرزیدن خاک در زمین بم این شعر رو نوشتم که عزاداری من بود برای بم و شاید رودبار و منجیل و...
زمستان و تابستان هر کجای وطن م......................... امیدوارم تاریخ مصرف این شعر من تموم بشه...
تقدیم به مردمی که تاریخ ایران زمین وامدار مردمان غیرتمندش هست................. همیشه.
بار دیگر تو
لرزیدی زمین
بار دیگر آه تو ای زمین
آه را در سینه ها گم کرده است.
بار دیگر
لرزش تو
در سوز این سرمای سخت
ریخته بنیادها از پای بست.
آه ای زمین!
داغ کدامین درد
کدامین جور بی فرجام
تو را لرزانده است؟..
لرزش تو
آه ای زمین
سوز این سرما را سوزان تر
خونین جگرها را
خونین تر کرده است.
آه ای زمین!
بار دیگر لرزش تو... ...
ریشه سوزاند
بنیاد را ویران کرد. 7-10-82
--- --- --- --
وای از پریشانی خاک!
ناگهان
چشم دریده به غضب آلوده
ناگهان
آشفته می لرزد
وای و صد وای!
که به یک لرزش خاک..
صد موی به هم آشفته
صد کودک بی گهواره
و هزاران مادر
در سوگ نگاه و لبخند
خانه ها ویران است. 17-10-82
خوابیده بود انگار...
پاییز من بودی!
اینگونه سر به زمین!.. سجده برخاکی!؟..
شور نهان ت کو؟
سودای پنهان ت؟
رنگ و هزار رنگت؟
آوای برگان ت؟..
پاییز من.. آری!..
در تو جنونی نیست..
آنچه که میبینم
سودای بی برگی ست..
برگ و هزار رنگت؟!..
در سوز این سرما..
شور نهانی نیست..
پاییز من اینگونه ست.. آری..
پاییز من.. تنهاست... . ...!
طلا نوشت :
سال 85 روز 29 آذر خانوم طلا با من اومد تا نفس سوم خونه ما باشه... اومد که محرم سکوت شبانه هام باشه...
اون
موقع یه بچه گربه شیطون بود مثل الان فیبی و میکی... هر روز برام یه
داستان تازه داشت مبادا حوصله م سر بره ... و امروز یه خانوم کوچولوی
باشخصیته... که تنها من افتخار دارم نازش کنم و ... تقریبا با کسی دوست
نمیشه..
ولی بچه م اینقدر آروم و اهل مداراست که من به خودم اجازه دادم 5تا عضو دیگه هم به خانواده اضافه کنم...
اطرافیان
ما طلا رو دوست ندارن چون توقع آدما از گربه رو برآورد نمیکنه... ولی این
دختر طلایی شاید مثل سپند خوشگل و لوس نباشه... ولی برای من دنیایی از
عاطفه ست... هنوزم بهترین همدم منه... شاید یه جورایی مثل خودم باشه..
زیبا خانوم ورودی دوم پاییز :
یه
روز پاییزی در آبان88 اومد خونه مون... برای من که همیشه با گربه ها زندگی
کرده بودم... یه دنیای تازه بود... به نگاهم در مورد سایر حیوانات روح
تازه ای بخشید...
این م جایگاه اختصاصی زیبا خانومه.... جلوی آینه ست و از اون مهم تر میشا نمیتونه بیاد پهلوش... (چون جا کم و یه نفره ست!!!)
اما
سپند آقاخان.... بار اول که به این شکل دیدمش فکر کردم بچه م از حال
رفته!!!... ظاهرا با بوی درون کفش دچار خلسه میشه.... از کفش نو و تازه هم
خوشش نمی یاد..!!! اصلا.....!
میشا
که یه روزی با یه پاکت تخمه اومد خونه ما.... از عشق زیبا نا امید شده و به
هنر رو کرده... از صبح تمرین آواز داره و برای ما کنسرت اجرا میکنه... دستی
هم تو کار رنگ و نقاشی داره!!!....
و دوقلوها فیبی و میکی.... فعلا آخرین ورودی های خونه ما هستن...
صبح زودتر از همه بیدار میشن و ... و بازی و ... و فضولی در کار خواهر و برادرای بزرگتر و ...
همین الان میکی دقیقا پشت گردن من خوابیده و داره به مونیتور نگاه میکنه... حالا تصویر کنید من با چه وضعی دارم تایپ میکنم..!!!...
چه ارزان می فروشیم ؟
و هنوز
چه ساده می اندیشیم !..
که ..
گران ترین کالای دهریم !
...
چه ساده ایم ..
افسوس ..
چه ساده می بازیم ! نیکابان
بدون شرح !
پاییز نوشت : از نیم ساعت پیش باران شدیدی همراه با رعد وبرق شروع شده .. هوا اینقدر سرد شده که روی منو کم کرد و بیشتر پنجره ها رو بستم..
امشب بوی پاییز رو حس کردم .. نفس کشیدم .. پاییزی شدم !!.
پاییزجان!.. خوش آمدی!!.
می گویم از رازیانه دلی ..
دلی که در وسعت شب
چو قطره از دریا
برسجاده نیاز ..
غم را مویه می کند.
رازواره سکوت م را
با که قسمت کنم؟
پناهی نیست ..!
راز های من ..
دردانه های غم ..
افسوس بر تمامی سحرگهان است..
که نادیده می گذرد ... نیک آبان
- سوال و سراب
و پیچش رنگ ها
در میان سنگستان آدم ها..
کویری به وسعت قلب آدمی..
هر چه بود..
توهم رنگ بود..
خورشید هم نبود..
سوال بی جواب بود...
...
دلتنگی این روزهای خاکستری را فقط .... فقط با خودم ... با تو ... نه ... با تو قسمت نخواهم کرد...
پی نوشت: وقتی سر برمیگردونم.. طلا و زیبا رو میبینم.. روزم رنگی میشه.. ای کاش مسالمت و مدارا رو از این موجودات نجیب خدا یاد بگیریم!..
این روزا دختر طلایی رو نمیشه از چمنزار ش دور کرد!!.. بخصوص که آخر هفته که خونه هستم تمام روز زو تو همین یه وجب سبزه آفتاب میگیره!!!
این م زیبا خانوم.. که چند روزی میشه.. از تخم های ۴گانه ش بلند شده.. با تمام وجود انرزی احتکار شده ش رو خرج میکنه!!!
(یه صحبت مختصر با مسافرکوچولو : خوبی؟ سلامتی؟ خاله خیلی دوست داره! اگه مامان ت بهت نگفته خودم بهت میگم..
فقط یه چیزی... به مامانی بگو یه وقت خواست تو بخش نظرات درافشانی کنه.. یه بار کلید Alt وShit رو با هم بگیره.. فکر کنم در این حالت فونت انگلیسی رو بشناسه.. یا اینکه بی زحمت یه لگد بهش بزن.. برگردان فارسی برای کیبورد بگیره... خیلی مخلصیم 
)
کلام آخر : استقلال از بازی های آسیایی حذف شد
بعدش بعضی ها تو خونه کم لبخند تحویل ما دادن! تو دنیای مجازی هم نیشخند تحویل م میدن.. میگین نه!.. خودتون ببینید.. یه نفوذی تو خونه آبی ها!
- با مرگ من
در این جهان
یک اندیشه کم نمی شود..
- هنگام مرگ من
حتی
برگی جدا نمی شود..
- مردن من
چنان است
که..
گویی قطره ای از دریا
بر ساحلی افتد و گم شود.
- از دریچه تنگ نگاه م..
گاه پرواز می کنم..
تا اوج رویا..
در میان سنگ های آسمانی..
آرزوها....
- در میان پرسه هایم
در میان آرزو ها
من هر چه می خواهم..
همانم!........
-آه!
افسوس
از سنگ حقیقت..
من ..
بال پروازم شکسته. نیک ابان..
پی نوشت: تحمل نگاه چپ اندر چپ طلا و زیبا رو ندارم... انگار میگن... پس ما چی؟؟؟... بی معرفت!..
جو فوتبالی خونه....... دختر طلایی م رو جوگیر کرده... قرمز... آبی... بچه م خودش که نارنجی یه..!
یه پیام خصوصی برای مسافر کوچولو : فسقلی به مامان ت بگو خبر منو بگیره یه وقت م حواب نده خاله خودت چرا خبر نمی گیری ؟؟؟.. از مامان ت بپرس.. خاله رو بشناسی از این حرفا نمیزنی 
این م اختصاصی واسه تو
یاد بگیر... به دردت می خورهتا مامان ت باشه که خبر منو بگیره!!!
آنقدر سرودم
آسمان گریست..
دریا پرشد..
ولی.. کسی نشنید.
آنقدر گریستم
آسمان شرمش شد..
خورشید
چهره برافروخت..
روی برگرفت.
شب شد.
شب پر نیاز من..
راز واره هایم را..
به شب سپردم.
آسمان شب
ستاره باران شد.
... . ...
شب... و
سکوت... و
من...
... . ...
سرودم را
با ستاره های آسمان
خواندم. نیک آبان۸۹
خیلی بده!.. که آدم با خودش و اطرافیان خودش تعارف داشته باشه.. و به جستجوی کلامی باشه که همه چی رو بگه... و هیچی نگه!...
شاید این یه نوستالژی شاعرانه باشه... به نظر من افرادی که شعر می نویسن... شاعران بزرگ در هر دهه و قرنی....... تمام منظومه زندگی رو در غالب کلمات می پیچن... بی هیچ پرده دری.......
دردم نهفته به ز طبیبان مدعی تا از خزانه غیبش دوا کنند
یه وقتایی که با فلسفه زندگی وزنده بودن! به هم میزنیم!(یه جور قاط زدن!!!) فقط شعر میخونم..
او یک نگاه داشت به صد چشم می نهاد
اویک ترانه داشت به صد گوش می سرود
من صد ترانه خواندم نشنود هیچ کس
من صد نگاه داشتم و دیده ای نبود. نصرت رحما نی
صدای شاعر رو پشت این کلمات می شنوم و انگار... هم صحبتی و هم دردی هست........... ناگهان چه زود دیر می شود...
ولی....... شتاب لحظه ها میگه... زندگی جریان داره! و...........
تو ای!... آبی آسمان!
نگاه م کن.. در این بی خویشی مطلق..
در این هنگامه مطلق..
در این سرمای باورها..
میخواهم بسوزانم..
خویش را در خویش.
اگر راهی دگر باشد..
کوره راهی.. پر خم و پیچ است.
تو ای آبی آسمان!
اگر دیدی مرا.. دردم ببین..
شاید بسوزاند ترا..
آهی بر آید............
ناله ای شاید!..
- خواستم بدانم
در عصری که مردمانش
بی شرمانه به کاهدان می زنند...
و به افتخار
از آن یاد می کنند..
چگونه می توان
در فراق دلی گمشده..
گریست...
خاطره ای نیست.. تا دلتنگش باشم... دلتنگ خاطراتی هستم.. که اگر بودی.. با تو زیبا میشدند..
-فصل شکفتن
بی شکوفه ها.. رنگی ندارد.
-در بهار من..
غنچه ها..
بی شکوفه.. میمیرند.
مرغکان عاشق..
می کوچند.
بهار من ! بی شکوفه...
بهار من !..... می کوچد.
-بهار
بی مرغک عاشق
بی شکوفه........
چه نازیباست.
نیکابان-۸۴
همدم شب های دراز!
سکوت نگاهت..
عمیق..
دریای واژه گان
و
ستاره ها
اندیشه ام..
غوطه ور.. در این میان..
ای همدم!
بی تو بودن را با که تقسیم توانم کرد.
نیکابان۸۴
زمان بی وقتی سال کبیسه تمام شد به اولین روز۸۸ وارد شدیم.. وقتی در نقطه اغاز هستم... پایان رو دور میبینم... ولی..... ناگهان چه زود دیر میشود.
پاییز..! فصل نگارین رنگ ها برای من جلوه شکوه زندگی ست... پیچش مرگ وزندگی در طبیعت... و لحظه تسلیم.. به امید رستاخیز در بهاری دیگر.. درمیان هیاهوی مرگ و رنگ.. مویه کلاغ بر روی کاج همیشگی...
پاییز فصل جنون و سودا ... فصل غوغای رنگ ها.. برای من سراسر شور زندگی ست درهر پاییز من عکاس می شم.. شاعر یا فیلسوفی سودازده میشم.. تنها در این فصل سال من میخوام که هر لحظه رو زندگی کنم...
اما دریغ مدتی میشه که از هر خزان برام فقط دلتنگی می مونه واینکه ناگهان چه زود دیر میشود...
پاییز دیگری رسیده... هرلحظه اش.. در وجودم جاری... و من اینقدر دور.. اینقدر که دلم تنگ میشه...
پاییز جان!..
دردم نگفتنی
در این روزهای غوغای مرگ وزندگی..
در این روزهای پر از رنگ وبرگ..
جلوه زمین در این فصل سرد..
مانند هر خزان تو دیگر شاد نمی شوم..
حتی
دیگر غمین نمی شوم..
دیگر از این ناله های برگ ها
سودازده نمی شوم..
حتی
از غم های عابری سردر گریبان
در میان خش ناله برگان..
غمین نمی شوم..
شوری نمانده است..
اینک من.. همان عابرم
گمشده در زردها و برگ ها...
...
در این فصل غوغای زنگی...
دیگر شوری نمانده است.
نیک ابان- ۲ ابان ۸۲
به باد پاییزی ..
رقصیدند.
به هر پای عابری
رهرو
نالیدند.
پاییز
به رنگ غم هایم
به نوای
خش نالهء برگان
زیبا شد.
پاییز۸۱ - نیک ابان
امشب بعد از مدتی-به نظر خودم طولانی- اومدم سراغ کامپیوتر و وبگردی... چقدر خبرای داغ..! من هم غافل از حال دنیا..!
درگیر امتحانات و درس های نخونده.! بودم.. خلاصه طی ۳هفته به اندازه ۵-۴ هزار صفحه -۹تا کتاب- حقوقدان شدم..!
در ماهی که گذشت دوست داشتم به یاد روزای ۲۹ و ۳۱ بنویسم.. ولی فرصتی نبود..
۲۹ خرداد سالگرد وفات نصرت رحمانی بود... شاعر محبوب من.. که در پست قبلی
شعری ازش گذاشتم... نصرت صدای عصیان نسل خودش بود.. ولی اشعارش برای
همه نسل هاست... جایگاه نصرت در عرصه شعر امروز در کنار شاملو و سایر بزرگان
نباید نادیده بگیریم.. به امید اینکه نسل جدید و همه نسل ها جایگاه رفیع نصرت رو
در عرصه شعر امروز به خوبی درک کنن... یادش گرامی
و اما ۳۱ خرداد۶۹... شبی که یادش هیچوقت از ذهن ما گیلانی ها پاک نمیشه... هنوز از فکرش -زلزله رودبار- دلم میلرزه...
شبای جام جهانی و لرزش زمین.. شبایی که تو حیاط خونه میخوابیدیم.. ما هم از ترکش اخبار بد در امان نموندیم.. و حالا ۱۸سال گذشته...
اون سال قهرمانی آلمان در جام جهانی هیچ لطفی نداشت...
به یاد رفتگان... با آرزوی تسلی خاطر بازمانگان...
بار دیگر تو... لرزیدی زمین!.
بار دیگر آه تو... ای زمین!.. آّه را در سینه ها گم کرده است.
بار دیگر... لرزش تو..
در سوز این سرمای سخت
ریخته بنیادها از پای بست .
آه ای زمین!.. داغ کدامین درد
کدامین جور بی فرجام ... تو را لرزانده است.
لرزش تو.. آه ای زمین!..
سوز این سرما را .. سوزان تر..
خونین جگر ها را.. خونین تر کرده است.
آه ای زمین!
بار دیگر
لرزش تو...
ریشه سوزاند
بنیاد.. ویران کرد.
(زمان زلزله ۶۹ شعرم نیومد!!!.... اما زلزله بم رو با تمام وجودم حس کردم.. و این شعر واکنش من به حادثه بم بود....... البته در ماه دی به یاد حادثه تلخ بم پستی گذاشتم.. )
تازه چه شعری سروده ای که برآرد
غم ز دل و مرهمی بر او بگذارد؟
- تازه چه دارم.. لبی که جز عطش خون
شعر تر و بوسه های گرم ندارد
تازه چه دارم؟ دو چشم خسته که دیگر
جز غم و حسرت بجای اشک نبارد.
تازه چه دارم؟ دو دست خالی خونین
بشکند ار دست دوستی بفشارد
تازه چه دارم؟ دلی که گر بپذیری
آرزویت را بدست مرگ سپارد
تازه چه شعری سروده ام؟ برو ایدوست
ناخن من پشت کس دریغ نخارد!..
۲۹ خرداد۷۹ جامعه ادبی به سوگ یکی از بزرگان عرصه شعر نشست...
به یاد نصرت رحمانی...
به یاد او
مادرم..
هیچ گاه
۲۶ بهار ندید.
او گلی پر از شکوفه بود
که در یک بهار ..
ز دست زندگی رهید... .
- نیک ابان
... و به یاد برادرم که هیچ گاه در جهان ثبت نشد ... .
سرخ وآبی
تو را به سرخ به آبی!
تورا بپاکی ورادی
تورا به آزادی
به سبزدشت جهان گرگ باش
بره مباش
تو را به عشق
به آبی
به گیسوان شب وسپیده شادی
عروس باش
عرسک مباش
نصرت رحمانی
از دریچه تنگ نگاه م
گاه پرواز می کنم
تا اوج رویا
در میان سنگهای اسمانی
ارزوها
در پرسه هایم
در میان ارزوها
من هرچه می خواهم
همانم
آه!
از سنگ حقیقت
من
بال پروازم شکسته...
نیک ابان-۸۱
دوستان و اطرافیانم شعر روبیشتر با شاملو-فروغ و سهراب میشناختن اونا که علاقه بیشتری داشتن اخوان ونیما هم تو کتابخانه داشتن.. من همیشه فکر میکردم که دنیای شعر خیلی بزرگتر از اینه که فقط به این بزرگان بسنده کنیم..
از جمله شاعر محبوب من نصرت رحمانی ... شاعر بزرگ شعر امروز ما... که بزرگی ش رو نسل امروز خوب درک نکرد...
یک و صد
او یک نگاه داشت
به صد چشم می نهاد
او یک ترانه داشت
به صد گوش می سرود
من صد ترانه خواندم و
نشنود هیچکس
من صد نگاه داشتم و
دیده ای نبود
نصرت رحما نی - کوچ وکویر
شهر بم به خون نشسته .. .
وای از پریشانی خاک!
ناگهان
چشم دریده .. به غضب آلوده
ناگهان..
آشفته
می لرزد.
وای و صد وای!
که به یک
لرزش خاک..
صد موی به هم آشفته..
صد کودک بی گهواره..
و هزاران مادر
در سوگ نگاه
و لبخند.
... خانه ها ویران است.
دی۸۲- نیک ابان
چه بی صدا..
پر از سکوت همیشگی ...
ریختی بر زمین.
اما..
برگی نبود هنوز.
پاییز جان!
دریغ از هیاهوی کودکی ..
خش ناله ها و برگ ها ...
کودکان چه زود پیر می شوند..
دریغ!
پاییز جان!
همراه با یک برگ ..
یک شب..
من نیز
ریختم بر زمین.
اما..
در یک روز بهار..
آغوش پر امن من..
پر کشید از زمین.
من در میان
خش ناله ها وبرگ ها...
غوغای مرگ ورنگ..
گم شدم..
در همهمهء پوچ این زمین .
پاییز جان! ...
ولی
... این گذار تو همیشگی ست.
پاییز ۸۲ - نیک ابان
اون وقتها که هم حسش بود هم وقتش ... میخواستم که هر لحظه از پاییز رو لمس کنم .. ببینم ..یا که ثبت کنم ... با نوشتن ... با دوربین م کلی پاییز جمع کردم ...
اما امسال ... به شب نرسیده ... دلم گرفته ... (ناگهان چه زود دیر میشود).
غمین برگ هایم
به باد پاییزی ..
رقصیدند.
به هر پای عابری
رهرو
نالیدند.
پاییز
به رنگ غم هایم
به نوای
خش نالهء برگان
زیبا شد.
پاییز۸۱ - نیک ابان
-یک گل یقین در بستر مرداب هم گل هست.
در این حقیقت هیچ شکی نیست.
اما بقربانت چرا با نمی گویی
با بوی گند بستر مرداب
عطر گلی تنها چه کار می تواند کرد.
کامبیزصدیقی/دربادهای سرد
مردن امر ساده ای ست
واز زندگی کردن بسیار آسان تر است
تمام خفقان مرگ
در مقابل یک شک
در مقابل یک حرص
در مقابل یک ترس
در مقابل یک کینه
در مقابل یک عشق
هیچ است
مردن امر ساده ای ست
ودر مقابل خستگی زندگی
چون سفری است که در یک روز تعطیل می کنیم
و دیگر هرگز باز نمی گردیم
بیژن جلالی
