برای هیچ کس...!
خیلی بده!.. که آدم با خودش و اطرافیان خودش تعارف داشته باشه.. و به جستجوی کلامی باشه که همه چی رو بگه... و هیچی نگه!...
شاید این یه نوستالژی شاعرانه باشه... به نظر من افرادی که شعر می نویسن... شاعران بزرگ در هر دهه و قرنی....... تمام منظومه زندگی رو در غالب کلمات می پیچن... بی هیچ پرده دری.......
دردم نهفته به ز طبیبان مدعی تا از خزانه غیبش دوا کنند
یه وقتایی که با فلسفه زندگی وزنده بودن! به هم میزنیم!(یه جور قاط زدن!!!) فقط شعر میخونم..
او یک نگاه داشت به صد چشم می نهاد
اویک ترانه داشت به صد گوش می سرود
من صد ترانه خواندم نشنود هیچ کس
من صد نگاه داشتم و دیده ای نبود. نصرت رحما نی
صدای شاعر رو پشت این کلمات می شنوم و انگار... هم صحبتی و هم دردی هست........... ناگهان چه زود دیر می شود...
ولی....... شتاب لحظه ها میگه... زندگی جریان داره! و...........
تو ای!... آبی آسمان!
نگاه م کن.. در این بی خویشی مطلق..
در این هنگامه مطلق..
در این سرمای باورها..
میخواهم بسوزانم..
خویش را در خویش.
اگر راهی دگر باشد..
کوره راهی.. پر خم و پیچ است.
تو ای آبی آسمان!
اگر دیدی مرا.. دردم ببین..
شاید بسوزاند ترا..
آهی بر آید............
ناله ای شاید!..
